Permanentna formacja katechetów w warunkach przemian społeczno-kulturowych

Abstrakt

„Katecheta” to Boży człowiek ze wszystkimi swoimi mocnymi i słabszymi stronami. Katecheta to chrześcijanin, który otrzymuje szczególne powołanie od Boga, bez własnych zasług czy grzechów popełnianych. To wolny wybór Boga samego, na który człowiek odpowiada pozytywnie albo go odrzuca. W warunkach przemian społeczno-kulturowych i eklezjalnych należy przypomnieć sobie pozytywne doświadczenie Kościoła i jego normatywne przesłanie, że pośród wszystkich form i sposobów posługi, jakie Kościół stosuje do pełnienia swej ewangelizacyjnej misji, istotne miejsce zajmuje posługiwanie katechetyczne. Formacja nie tylko katechetów, ale i duchownych oraz innych członków Kościoła nie jest nigdy neutralna. Jest albo pozytywna, albo negatywna; albo wzbogaca, albo zubaża; albo jest chrześcijańska, albo pochodzi od tego świata; albo jest patriotyczna, albo kosmopolityczna; albo jest odważna, albo lękliwa. Formacja permanentna katechetów jest przy tym procesem wielostronnym i wymaga także elastyczności.

W artykule podkreślone jest, że występujący kryzys kulturowy, będący skutkiem zaciekłego sekularyzmu jest wyzwaniem dla ewangelizacji, a sam Kościół powinien przeprowadzić przede wszystkim refleksję nad swoją działalnością w tym określonym czasie i miejscu. Pytanie: Ecclesia, quid dicis de te ipsa? zadawane od wieków, można przeformułować na następujące: „Kościele, jak definiujesz swoją własną tożsamość i misję obecności w szkole polskiej i w parafii w XXI wieku?”. Tu nie wystarczą dwa dokumenty komisji KEP. To wymaga nie tylko ustalenia komisji i struktur, ale i rzetelnego określenia celowości działań, które będą skierowane na permanentną formację katechetów w odmienionym scenariuszu współczesnej kultury z nierozerwalną konotacją ewangelizacyjną i misyjną.