Zasady dialogu wychowawczego i ich realizacja w rodzinie - Kądziołka, Władysław (Zeszyty Formacji Katechetów, 2013)
Nieodłącznym elementem dialogu w rodzinie jest umiejętność słuchania. Wyróżniamy cztery podstawowe techniki słuchania: słuchanie bierne, zaakcentowanie uwagi, „otwieracze” i zachęty, słuchanie aktywne. Słuchanie bierne polega na wysłuchaniu własnego dziecka, gdzie bardzo ważnym elementem jest zaakcentowanie uwagi. Podczas rozmowy należy wykazać zainteresowanie poprzez przytakiwanie, uśmiech, ruchy ciała. Trzeba dawać dziecku niewerbalne sygnały. Można zadać bezpośrednie pytania, aby dzieckomogło opisać problem z dowolnego aspektu. Bardzo ważne jest dawaniereakcji zwrotnej dziecku, abywiedziało, że jest słuchane i w pełni akceptowane. Aktywne słuchanie bardzo korzystnie wpływa na relację z drugim człowiekiem. Po pierwsze uczucia stają się przyjazne, ponieważ rodzic akceptuje uczucia dziecka, przez co nabiera ono większego zaufania, również zaczyna słuchać, wykazuje większe poczucie odpowiedzialności, staje się indywidualnością. Najważniejszą zasadą jest, że nie ma skutecznego słuchania bez całkowitej akceptacji osoby. Gotowość dzieci do rozmowy zależy od stopnia zaufania rodzicom. Dlatego tak ważna jest akceptacja prowadząca do zaufania. Trzeba jednak pamiętać, że w sferze kompromisów dzieci nie są skłonne w zakresie swoich wyobrażeń o wartościach i poglądów. Procesu dialogu, czyli kontaktu z drugą osobą nie można przerwać, ponieważ każde zachowanie człowieka, nawet milczenie, jest źródłem jakiejś informacji. Zjawisko to ma szczególne znaczenie w stałych relacjach społecznych, a zwłaszcza w tych, które zachodzą w rodzinie. Zarówno w systemie rodziny,jak i tworzących go mniejszych podsystemach mogą zachodzić liczne zakłócenia w procesie komunikacji pomiędzy poszczególnymi jej członkami. Bez wątpienia mogą stać się one podstawą do zdiagnozowania komunikacji wewnątrzrodzinnej przez licznych badaczy np. psychologów, którzy na co dzień zajmująsię zgłębianiem tego tematu.